Een nieuwe weddenschap

FullSizeRenderIk kom nog één keer terug op mijn fietstocht van 9 mei. Gisteren ben ik eindelijk ‘met de fiets’ naar huis gegaan. Maar zoals je op bijgaande foto kunt zien: niet op de fiets, maar met de fiets in de trein. De terugreis was gelukkig geen onderdeel van mijn weddenschap. En, zoals je in mijn vorige blog kon lezen, was ik ook niet van plan om een nieuwe weddenschap aan te gaan. Maar dat is veranderd.

De laatste tijd kan ik niks op Twitter beweren, of mensen vragen mij: “Ja, en wat ga je doen als het niet zo is?” Kennelijk zien velen in mij de Johan Vlemmix die ik niet wil zijn. Of ze zien me graag fietsen, dat kan ook. Kennelijk blijft de tocht de gemoederen bezig houden. Toen maandag ProRail het treinverkeer rond Utrecht liet vastlopen en ik daarover op Twitter mijn beklag deed, kreeg ik meer dan eens reacties als deze:

fietstweet

Daar gaf het weer die ochtend overigens weinig aanleiding toe. En los daarvan: het is wel zo leuk om een dwaze fietstocht te koppelen aan iets echt bijzonders. Een kampioenschap van mijn club is mooi, maar niet per definitie genoeg. Het moet dan wel een bijzondere titel zijn. Die ik dan met zo’n weddenschap hoop af te dwingen.

En ik zag zo’n titel niet voor me. Tot ik aan de praat raakte met @JordyHubers, een Amersfoortse PSV-fan, over Peter Bosz, de nieuwe trainer van Ajax. Dat ging zo:

conversatie twitter

De volgende dag, 26 mei Fietsnaarjewerkdag (echt waar!), vertelde ik een collega over mijn nieuwe belofte. Deze andere Yordi is Ajax-supporter, maar reageerde sportief na mijn fietstocht:

yorditweet

Dit keer reageerde hij zo mogelijk nog sportiever: “Als dat gebeurt, dan fiets ik met je mee!” Daar moet ik bij aantekenen dat Yordi een geoefende wielrenner is, die er zijn hand niet voor omdraait om 100 km af te raffelen in drie uur. En hij gaf mij te verstaan: “Ik ga niet overal op je wachten!” Nee, zeker niet als zijn club vijf jaar op rij met lege handen staat.

Jullie begrijpen dat dat laatste mij enige zorgen baart. Maar goed, als het gebeurt, dan is dat pas over drie jaar. Ik heb nog even om te trainen.

Ophef (2)

Jeroen op de fiets1Toegegeven: je moet een beetje bluffen, hier en daar de juiste mensen kennen en een beetje geluk hebben, maar mijn voorspelde ophef (met behulp van social media) kwam er. PSV werd alsnog kampioen, ik fietste een kleine 100 kilometer naar mijn werk in Amersfoort en mocht me bijna twee dagen lang een bekende Nederlander wanen :).

Mijn Whatsapp, Twitter- en Facebookaccount bezweken bijna onder de reacties. En dat begon allemaal vlak voor het einde van de wedstrijd De Graafschap – Ajax. Waar bijna iedereen deze optimist vooraf voor gek verklaarde, begon op dat moment het sentiment te kantelen… Het zal toch niet??

tweets

Omroep Brabant was er als eerste bij en legde me vast voor de ochtenduitzending. En dat leverde uiteindelijk nog veel meer aandacht op. Een overzicht:

Omroep Brabant

Jeroen bij OB

NPO Radio 2: Wout2day

Radio 538

NPO Radio 1: Langs de Lijn en Omstreken

Glow FM / Studio 040

Eindhovens Dagblad

Jeroen ED

En tenslotte, hetzelfde bericht, in het Algemeen Dagblad

Jeroen AD

Het was een prachtige ervaring. En los van alle aandacht: fietsend de zon zien opkomen in mijn eigen mooie Brabant, vervolgens drie grote rivieren oversteken en de laatste kilometers afleggen met de Utrechtse Heuvelrug als decor. Nederland wat ben je mooi.

Of ik het nog eens ga doen? Ik beloof nogal wat hè, bij Glow FM? Bij nader inzien toch maar niet. Eindhoven heeft genoeg aan één Johan Vlemmix.

Mijn verhaal in tweets lezen?

Uit de oude doos: Het roer om?

Facebook herinnerde me gisteren aan een voetbalblogje dat ik precies twee jaar geleden schreef en spontaan, los, op Facebook plaatste. Toen had ik immers nog geen weblog. Leek me leuk om het alsnog op Blognoot te publiceren.

Mijn analyse van PSV blijkt achteraf bijzonder goed. Mijn voorspelling over het WK, wat minder :).

Het roer om?

Het ging zoals ik gehoopt had. Een lelijke overwinning, maar wel één die niet of nauwelijks in gevaar kwam. De éénenveertigste achtereenvolgende kwalificatie voor Europees voetbal is een feit. Voor wat het waard is. Want de reeks is mooi en uniek voor Nederland, maar de speurtocht naar onbekende Oost-Europese clubs, kan me eigenlijk gestolen worden. Was vroeger alles beter? In dat opzicht wel. Kampioenen tegen kampioenen, bekerwinnaars tegen bekerwinnaars en het restant in de UEFA Cup. Niks geen poulegedrochten, maar direct knock-out. Alles of niets. En het Oostblok heette voor het overgrote deel nog gewoon Sovjet Unie. Met een bijbehorend handjevol clubs.

En wie gaan er komend seizoen met PSV op ontdekkingstocht? Als het aan de harde kern ligt, in elk geval een nieuw bestuur en een nieuwe trainer. Het protest was stil en mat. Gelaten. Geen vuurwerksmijtend capuchontuig, maar enkel een groot spandoek. Geen revolutie, maar een beschaafd punt. Of het gaat helpen? Geen idee. Ook geen flauw idee of het überhaupt een goed plan is om het roer om te gooien. Aan het begin van dit seizoen koos PSV voor een nieuwe koers. Moeten we dat pad na één slecht seizoen alweer verlaten? Eindelijk krijgen jongens uit de opleiding een echte kans. Depay manifesteert zich, Zoet keepte een redelijk seizoen en Hendrix laat met regelmaat zien over talent én pit te beschikken. Over de jongetjes Bakkali en Locadia zwijg ik liever.

Misschien is bijsturen van de koers wel een beter idee. Iets meer ervaring en mentaliteit, iets meer scorend vermogen en de wereld kan er ineens heel anders uitzien. Misschien, misschien….

En hoe was het met de rest? Nauwelijks beter dus. Ajax is nooit lelijker kampioen geworden. Het seizoen eindigen met drie gelijke spelen in vier wedstrijden en een kansloos verloren bekerfinale. Wanneer je aan het einde van het seizoen bovenaan staat, is dat altijd terecht. Maar wie supportersfora bezoekt, leest gemor. Ajax de degelijkste en saaiste. In Rotterdam denken ze oprecht dat ze bijna kampioen geworden zijn, Twente heeft het voor Twentebegrippen naar behoren gedaan en het Arnhemse maffiageld zakte goddank, ruim voor het einde van het seizoen, door de ondergrens.  Aftocht via de play-offs. Dat lukt zonder Chelsea ook wel. En dan heb je als supporter fijn je club terug.

We werken toe naar het mooiste deel van het seizoen: de voorbereiding. Nieuwe spelers en vooral hoop veroveren onze harten. Alles is nog mogelijk. Maar eerst nog dat verplichte nummertje in Brasil. En ook daarbij valt voor mij als notoir oranjehater, weinig te genieten. De ganse natie heeft immers nu al het hoofd in de schoot geworpen. De oranjepolonaise zal kort en flets zijn.

Jullie worden bedankt!

Ophef

‘Kritiek op nieuwe website gemeente Amersfoort’, kopte het AD maandagochtend. ‘Dossiers zijn niet terug te vinden, de site grossiert in foutmeldingen en zoekopdrachten leveren meestal weinig of geen resultaten op.’ De toon was gezet: welkom terug van je verregende week meivakantie Jeroen!

Naarstig speurde ik naar treffende voorbeelden, maar die ontbraken. Waar kwam de kritiek vandaan? Ah, er was ‘veel’ geklaagd op sociale media over de gebruiksvriendelijkheid van de website. Hoeveel precies en door wie bleef onvermeld. Maar wat maakt het uit? Ophef is ophef. Toch?

Sociale media hebben het leven van journalisten gemakkelijker gemaakt. Want er is nogal eens ophef. Met name op Twitter. En hoe gemakkelijk is het dan om daarmee je artikel of item te rechtvaardigen? Geen hond die controleert hoe erg het echt is of was. Nou ja, behalve deze hond dan. Nationale verbijstering of een storm in een glas water? Dat maakt nogal wat uit.

Maar ook als de verontwaardiging groteske vormen aanneemt, moet je trouwens kritisch blijven. Zo was afgelopen week #geen4meivoormij trending op Twitter. Speciaal voor dit blogje ging ik na waar het vandaan kwam. Het bleek afkomstig van de Leiderdorpse Christa Noëlla. Op haar Facebook-account schreef ze:

“Ik heb altijd uit respect meegedaan aan de Dodenherdenking op 4 mei. Dit jaar heb ik besloten om er niet meer aan mee te doen. Ik vind dat de Dodenherdenking zijn waarde heeft verloren door de hypocrisie van de samenleving. Voor mij heeft 4 mei geen zin wanneer we het opkomende fascisme en moslimhaat in Nederland gewoon zijn gang laten gaan…”
Lees haar hele verhaal

Dat wist ik niet eens. Ik kende de hashtag enkel van tweets waarin afschuw erover uitgesproken werd. Is dat niet veelzeggend? Als je het dan echt zo verwerpelijk vindt, waarom geef je het dan een podium? Zonder alle ophef, had ik er niet eens van geweten.

Ondertussen doemen ook echt grote problemen op. Zo dreigt bijvoorbeeld mijn geliefde PSV geen kampioen te worden. Toch veroorzaakte alle ophef daarover ook een glimlach bij mij. Op zondag 8 mei valt namelijk de beslissing: wint Ajax van De Graafschap, dan gaat de titel naar Amsterdam. Een creatieve PSV-fan bedacht daarom alvast de hashtag #geen8meivoormij.

Voor mij zal het echter gewoon 4 mei zijn. En 8 mei. En ik blijf in het #wondervanDoetinchem geloven, zolang dat nog kan. Sterker nog: op Twitter én Facebook heb ik alvast aangekondigd dat ik maandag 9 mei op de fiets van mijn woonplaats Eindhoven naar mijn werk in Amersfoort reis, mocht PSV tóch kampioen worden. Dan vertrek zo rond half vier ’s nachts.

Onderweg zal ik alle journalisten geduldig te woord staan.

Zeikerds

calimeroVoetbal is leuk hoor. Begrijp me goed. Maar van voetbalsupporters word ik nog wel eens triest. Het is het slag volk dat nogal gemakkelijk de realiteit uit het oog verliest. Tijdens een wedstrijd is dat natuurlijk prima. Zonder (heftige) emoties immers geen voetbal. Maar kan er voor en na die negentig minuten misschien iets langer worden nagedacht?

Laat ik me voor nu even beperken tot mijn soort: de PSV-supporters. De één heeft zijn aangifte tegen scheidsrechter Makkelie nog niet afgerond, of er staat alweer een leger klaar om directeur Toon Gerbrands af te branden. En waarom? Omdat hij de verkeerde shirtsponsor heeft binnengehaald. Energiedirect.nl betaalt weliswaar rond de 20 miljoen euro in drie jaar tijd, maar oogt volgens velen niet zo fraai op het shirt. En zou bovendien als prijsvechter niet bij het A-merk PSV passen. Tja. Hoorden we vorig jaar niet dezelfde geluiden toen kledingsponsor Umbro, A-merk Nike afloste? En steeg de omzet van de merchandise afgelopen jaar niet desondanks met 30%?

Het lijkt me nogal  een uitdaging om directeur van PSV te zijn, met al die fulltime zeikerds in je achterban. Het is te gemoedelijk, te zakelijk, er wordt te veel geld uitgeven, of juist te weinig, dan is er weer geen ambitie, geen topsportklimaat, geen visie of geen warmte. Ik noem maar wat klachten die ik in mijn supportersbestaan voorbij zag komen.

En nu hebben we  Toon.

Twittertoon

Toon ademt topsport, straalt visie en ambitie uit, zegt louter zinnige dingen én heeft nu (op jaarbasis) de grootste sponsordeal uit de historie van PSV afgesloten. En dan is het nóg niet goed. Want ja mensen, het is natuurlijk nog altijd minder dan wat Ajax toucheert. En weliswaar wonnen wij minder prijzen en hebben wij minder nationale en internationale uitstraling… Dan nog is dat niet eerlijk!

Het mooie aan Toon vind ik dat hij de kracht van PSV begrijpt. Als je niet de grootste bent, dan moet je de slimste zijn. Met de juiste mensen op de juiste plek, aandacht voor elk detail en natuurlijk boeren(!)slimheid de concurrentie aftroeven. Dat was vroeger al de kracht van PSV. Terwijl het vaderlands voetbal in acute nood verkeert, gewoon, tegen de stroom in, de poule in de Champions League overleven. Europese topteams verslaan en bijna het maximale presteren tegen Atletico.  Onder Toon gebeurt weer waar we jarenlang niet eens meer over durfden te dromen.

Daar mag Toon best een beetje meer respect voor krijgen.

Trouwen op het eerste gezicht

mafsVoor de commerciëlen is het niet snel gek genoeg. Dus waarom niet een tv-programma waarin mensen met een wildvreemde trouwen? Op RTL4 kunnen we in ‘Married At First Sight (#mafs)’ sinds dinsdag de avonturen van enkele koppels volgen. Na een huwelijk van vijf weken maken ze de balans op: scheiden of getrouwd blijven?

Goddank gaat het niet om een lukrake gok. Een psycholoog, een bioloog en een seksuoloog onderzochten twee groepen, 40 mannelijke en 40 vrouwelijke singles, op fysieke en mentale eigenschappen. Daarmee bepaalden ze welke koppels de ideale match vormen. Een bijzonder interessant wetenschappelijk experiment, zo benadrukken ze. Inmiddels weten we met wie ze de gok aandurven: Nathalie & Yori, Bram & Patty, Chantal & Sander en Linda & Erik ontmoeten elkaar voor het eerst op de dag dat ze elkaar ook maar meteen het ja-woord geven.

Ik vind dat nogal wat: trouwen als wetenschappelijk experiment. De symboliek van zo’n verbintenis gaat dan toch helemaal verloren? Hoeveel is een huwelijk nog waard als na vijf weken mogelijk de stekker er al uitgaat? Hoe groot is de kans dat je uit twee groepen van 40 mannen en 40 vrouwen, maar liefst vier ideale matches selecteert? En gaan we niet klakkeloos voorbij aan dat ondefinieerbare gevoel: het mysterie van de liefde?

Daar kun je tegenin brengen dat sommige mensen best wat wetenschappelijke hulp bij hun partnerkeuze kunnen gebruiken. Er zijn er immers genoeg die om de verkeerde redenen in het huwelijksbootje stappen. Kandidate Chantal geeft aan dat ze steeds de verkeerde man kiest als ze haar hart volgt. Logisch dat zij het nu eens wil proberen met hulp van de wetenschap.

Ik hoop dat het Chantal zal helpen. Maar waarom ze hiermee op tv wil, is mij een raadsel. Bij ons in de huiskamer geven we haar en Sander overigens wel de meeste kans. Maar dat is puur op gevoel.

De hashtag #mafs past prima bij deze bizarre show. Alles voor de kijkcijfers. En jawel, volgende week kijken we weer.

Nazi’s en linkse wegkijkers

roeptoeterenJa, ik vind het afschuwelijk wat er in Keulen gebeurd is. De daders verdienen een harde straf en mogen daarna van mij, mocht dat juridisch haalbaar zijn, teruggestuurd worden naar het land van herkomst.

Ja, ik vind het vreselijk wat er in Syrië gebeurt en kan me levendig voorstellen dat mensen die ellende ontvluchten. En ja, ik vind dat we echte vluchtelingen altijd moeten helpen.

Nee, ik vind niet dat we ongelimiteerd mensen van buiten kunnen opnemen. Dat gaat niet. Er moet, zo goed als mogelijk, gefilterd worden. Maar het is een illusie om te denken dat daar een waterdicht systeem voor bestaat.

Nee, ik vind niet dat we mensen mogen beoordelen op hun religie. Wel op hun intenties. Wie wil bijdragen aan onze samenleving is wat mij betreft welkom. Wie onze samenleving wil ontwrichten, niet.

Ik zag vandaag een ‘gesprek op niveau’ tussen Jan Roos van GeenStijl en oorlogsverslaggever Arnold Karskens. Hoewel Karskens in mijn beleving af en toe best zinnige dingen zegt, ontaardt het gesprek uiteindelijk toch (weer) in het bashen van ‘de staatsomroep’. Die zou zich zich schuldig maken aan propaganda. Ik moest glimlachen. Als dat zo is, doen, pak ‘m beet, Elsevier, GeenStijl en Powned dat dan niet?

Zou het, heel misschien, niet zo kunnen zijn dat de waarheid ergens in het midden ligt? En dat we als samenleving niet zo heel veel opschieten met “Zie je wel, het waren geen asielzoekers/vluchtelingen!”, of “Zie je wel, het waren wel degelijk asielzoekers/vluchtelingen!”? Dat we niet veel verder komen als we als ‘nazi’s’ en ‘linkse wegkijkers’ tegenover elkaar blijven staan?

Dat is natuurlijk wat minder mediageniek dan een grote bek met een uitgesproken mening. Maar die hebben we volgens mij nu wel genoeg gehoord.